Η πρώτη Μοίρα, η Κλωθώ, «αυτή που κλώθει», γνέθει το νήμα της ζωής, (συμβολίζει το παρόν), η δεύτερη, η Λάχεσις (το παρελθόν), το ξετυλίγει, (μοιράζει τους κλήρους, καθορίζει τι θα «λάχει» στον καθένα, εξ ού και λαχείο), ενώ η τρίτη, η Άτροπος το κόβει, όταν έρθει η ώρα (συμβολίζει το μέλλον). Σημειωτέον οτι οι έννοιες παρελθόν, παρόν και μέλλον δεν είναι παρούσες σε όλες τις πηγές . Πηγή wikipedia

Η διεκδίκηση του δικαιώματος στην ισότητα.

 ‘’Δεν υπάρχουν ούτε δυο άνθρωποι στον κόσμο που να βλέπουν τη ζωή με τον ίδιο ακριβώς τρόπο’’  Γκαίτε, Γερμανός φιλόσοφος και ποιητής 19 αι.

 

 Μην κάνετε στους άλλους αυτό που θα θέλατε να κάνουν σε σας. Τα γούστα τους μπορεί να διαφέρουν από τα δικά σας. Μπέρναρντ Σω, Ιρλανδός συγγραφέας 19 αι.

 

     Μολονότι οι συνθήκες στο παρελθόν διέφεραν κατά πολύ από τις συνθήκες της σύγχρονης εποχής, λόγω της περιορισμένης ανάπτυξης  υλικοτεχνικών μέσων και της στοιχειώδους μορφωτικής επάρκειας,  το ζήτημα της  ετερότητας φαίνεται να απασχόλησε σημαντικές προσωπικότητες των προηγούμενων αιώνων. Σε μια εποχή, όπως η σημερινή,  που η τεχνολογία εξελίσσεται με γοργούς ρυθμούς οδηγώντας με την σειρά της σε σημαντική άνοδο του βιοτικού και μορφωτικού επιπέδου ,θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς πως ζητήματα που σχετίζονται με την αποδοχή της διαφορετικότητας έχουν λυθεί. Παρόλα αυτά, καθημερινά ερχόμαστε αντιμέτωποι με πρωτόγονες  επιθετικές συμπεριφορές  ανθρώπων απέναντι  σε συνανθρώπους μας απλά και μόνο επειδή  διαφέρουν στο χρώμα του δέρματος, στις θρησκευτικές πεποιθήσεις, στην εθνικότητα, στον τρόπο αντίληψης και έκφρασης ή ακόμη και στις ερωτικές προτιμήσεις . Συμπεριφορές που  αποδεικνύουν έμπρακτα πως η αποδοχή της ετερότητας αποτελεί ένα φλέγον πρόβλημα που η κοινωνία οφείλει να αντιμετωπίσει άμεσα, στο βαθμό που αυτή δύναται.

       Αναρίθμητοι αγώνες έχουν γίνει εδώ και πολλά χρόνια σε διάφορες  χώρες του πλανήτη από ανθρώπους όλων σχεδόν των εθνικοτήτων , για την αναγνώριση των δικαιωμάτων τους και την διεκδίκηση μιας ισότιμης με το υπόλοιπο σύνολο θέσης στην κοινωνία. Το αίσθημα της κοινωνικής περιθωριοποίησης και της μειονοτικής αντιμετώπισης από το υπόλοιπο σύνολο  είναι ιδιαίτερα έντονο ,που τους σπρώχνει  να βγουν στον δρόμο και να διαδηλώσουν, προσδοκώντας οι αγώνες τους να δικαιωθούν.  Αναρωτιέμαι, όμως,  μήπως στην προσπάθεια  να διεκδικήσουν το πολυπόθητο ατομικό τους δικαίωμα  για ισότιμη αντιμετώπιση  και κοινωνική αποδοχή  οδηγούνται σε κατάχρηση του δικαιώματος  αυτού και ταυτόχρονα  σε προσβολή και καταπάτηση των δικαιωμάτων μιας άλλης κοινωνικής ομάδας; Δεν είναι λίγες οι φορές,  που η ανάγκη μιας ομάδας ανθρώπων να γίνουν κοινωνικά αποδεκτοί  και αρεστοί στο πλήθος τους ωθεί σε ακραίες πράξεις  και συμπεριφορές ,που υπερβαίνουν το μέτρο και καταργούν κάθε ηθικό φραγμό.  Οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους ,νιώθοντας την αδικία να τους κατακλύζει , είναι  έτοιμοι να  αγωνιστούν με νύχια και με δόντια για το δικαίωμα τους διαδηλώνοντας   ,ως επί το πλείστον, προκλητικά και επιδεικτικά , καθώς πιστεύουν πως μ’ αυτόν τον τρόπο  ο αγώνας τους θα αποκτήσει μεγαλύτερη αξία. Αναλογιζόμαστε όμως σαν κοινωνία,  πως ο αγώνας αυτός παύει έτσι  να είναι ένας  αγώνας  θεμιτής διεκδίκησης  των δικαιωμάτων  και μετατρέπεται σ’ έναν άκρατο αγώνα επιβολής των προσωπικών προτιμήσεων και επιλογών της εκάστοτε ομάδας ; Γίνονται  φανατικοί διεκδικητές των ατομικών τους δικαιωμάτων  καταφεύγοντας  σε  χυδαίες και εξευτελιστικές πράξεις , που ακυρώνουν  ή προσβάλλουν ζωτικές ανάγκες και δικαιώματα  του υπόλοιπου συνόλου, όπως η ανάγκη  για σεβασμό των διαφορετικών από των δικών τους θέσεων και επιλογών.  Διεκδικούν την αναγνώριση των δικαιωμάτων τους, ενώ ταυτόχρονα  αποδεικνύουν έμπρακτα  όχι μόνο την απουσία αναγνώρισης των δικαιωμάτων των υπόλοιπων συνανθρώπων τους, αλλά και την πλήρη απαξίωση τους. Επικαλούνται θεμελιώδεις αρχές ,όπως η ελευθερία και η ισότητα, ενώ την ίδια στιγμή δείχνουν την μεγάλη ασυνέπεια που διέπει τα  λόγια από τις πράξεις τους καταργώντας κάθε έννοια ελευθερίας και ισότητας απέναντι στον ‘’ έτερο’’ τους.

       Μήπως όμως όλα αυτά θα πρέπει να προβληματίσουν τον καθένα από εμάς ξεχωριστά, αλλά  και όλους εμάς σαν σύνολο; Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα, αν σαν κοινωνία μαθαίναμε να σεβόμαστε και να αγκαλιάζουμε το ‘’διαφορετικό’’ αντί να το αντιμαχόμαστε και να το κατακρίνουμε σαν κάτι το εχθρικό ;Εάν προσπαθούσαμε να βάλουμε  τον εαυτό μας στην θέση του άλλου, να αφουγκραστούμε τις σκέψεις του, τους προβληματισμούς του , να τον καταλάβουμε και να τον αποδεχτούμε ;Για να το πετύχουμε όμως αυτό, θα πρέπει πρώτα  να γίνουμε οι ίδιοι κριτές  του εαυτό μας και των πράξεων μας. Οφείλουμε τόσο στον ίδιο μας τον εαυτό,  όσο και στην κοινωνία  να μάθουμε να ακούμε με υπομονή και  να δεχόμαστε κάθε καλοπροαίρετη κριτική ,που θα μας βοηθήσει να βελτιωθούμε ψυχικά και νοητικά βγάζοντας μας από το πνευματικό τέλμα στο οποίο έχουμε περιπέσει σαν κοινωνία . Μήπως ,λοιπόν,  είναι καιρός να αναθεωρήσουμε την μέχρι τώρα συμπεριφορά μας και στάση μας απέναντι στο ‘’διαφορετικό’’;

 

 Μωυσίδου Φιλιώ

Πόσο κοστίζει άραγε η αγάπη;

                          

Καθημερινά συναντώ γύρω μου ανθρώπους θλιμμένους, σκυθρωπούς, σιωπηρούς…Στο δρόμο, στη στάση περιμένοντας το αστικό, ακόμη και στα μαγαζιά που είναι κατάμεστα από κόσμο , φασαρία και δυνατές φωνές… Τι ειρωνικό;Κι όμως αληθινό! Σαν ένας ζωγράφος να παίζει με τα χρώματα της χαράς και της λύπης συνάμα… Άνθρωποι που δε διαφέρουν σε τίποτα από ένα ρομπότ, καθώς κινούνται ανέκφραστοι, ψυχροί, με ένα απλανές βλέμμα για συντροφιά.Πίσω από κάθε τους βλέμμα κρύβεται μια απόγνωση, πίσω από κάθε δάκρυ ένας  βουβός πόνος… Αναρωτιέμαι γιατί. Προσπαθώ να μπω στη σκέψη τους, να τους συναισθανθώ, να καταλάβω τι είναι αυτό που τους στερεί το χαμόγελο, την ευτυχία, τη χαρά στη ζωή. Στο μυαλό μου έρχεται αμέσως μια ανεκτίμητη λέξη. ΑΓΑΠΗ. Που δεν μπορεί κανείς να την εξαγοράσει, όσα πλούτη και αν έχει! Μπορεί, άραγε, η αγάπη να σβήσει τον πόνο και να πλημμυρίσει με χαμόγελο τους ανθρώπους; Ναι, μπορεί, γιατί η δύναμη της είναι μαγική και αγκαλιάζει στοργικά με τα διάπλατα φτερά της όλους όσους την αποζητούν. Kαι τι χρώμα άραγε να χει η αγάπη; Άσπρο; Μαύρο; Ή μήπως κίτρινο; Δεν έχει δα και τόση σημασία.. Γιατί η αγάπη φωλιάζει στο βάθος της ψυχής μας. Είναι κρυμμένη κάπου ζεστά για να φυλάσσεται από το κρύο, για να μπορέσει να κρατήσει τη φλόγα της για πάντα αναμμένη. Υπάρχει, άραγε, αγάπη που κρατάει για πάντα; Ναι, υπάρχει. Ακόμη και αν δεν έχουμε τίποτα άλλο μπορούμε να δώσουμε και να πάρουμε αγάπη. Γιατί η αγάπη δεν κοστίζει τίποτα, κι όμως είναι το πιο ακριβό αγαθό….!!

 

Μωυσίδου Φιλιώ